The Lonely Beatles
Voor wie: bewoners van 14 verzorgingshuizen in Maastricht.
Karel en Jacques maken samen muziek onder de naam “The Lonely Beatles”. In co-creatie met Cultuurmakers Maastricht presenteren zij een speciaal aangepast repertoire voor ouderen.
Ze nodigen bewoners uit om mee te doen. Door de teksten van de liederen op een scherm te projecteren, kunnen ouderen die dat willen, meezingen. Ook dagen ze de bewoners uit om mee te bewegen op muziek of mee te spelen met een tamboerijn of shaker.
In 2025 bezoeken “The Lonely Beatles” 14 verzorgingshuizen in Maastricht. Elk verzorgingshuis bezoeken ze 2 keer. In totaal dus 28 optredens waarbij de bewoners zoveel mogelijk actief meedoen.
Door wie
The Lonely Beatles
The Lonely Beatles volgen? Dat kan via Facebook.
Videoreportage - februari 2024 - Biël Went Bosch
TEKSTREPORTAGE - februari 2024 - CLAIR SILLEKENS
Een optreden van The Lonely Beatles in verzorgingstehuis Scharwyerveld
Op 7 februari 2024 staan lange tafels in rijen opgesteld in de gemeenschappelijke ruimte van verzorgingstehuis Scharwyerveld. Aan elk van de tafels in de gezamenlijke ruimte zitten zo’n twintig bejaarden. Sommigen zijn druk in gesprek, anderen kijken benieuwd om zich heen.
Rammelaars, tamboerijnen en andere kleine instrumenten worden uitgedeeld door de verzorgers. Er wordt gevraagd wat de bewoners willen drinken en hoe het vandaag met hen gaat. Langzamerhand komen er op de tafels - tussen de rode, gele en groene servetten - telkens meer bordjes met een stuk vlaai of een muffin, kopjes koffie en tassen thee te staan.
Terwijl er al wat gerammeld wordt met de instrumenten, wachten ze op wat er zometeen op het podium staat te gebeuren; daar zijn namelijk twee heren, geheel in het zwart gekleed en met een hoedje op hun hoofd, hun muziekinstrumenten en versterkers aan het gereedmaken. Hun naambordje staat er al: The Lonely Beatles. Die laatste S is er duidelijk later nog opgeplakt; de zilverkleurige letter heeft een ander lettertype en een nét wat glanzender uiterlijk. Dat komt omdat Jacques ooit alleen begonnen is als ‘The Lonely Beatle’ in Spanje, waar hij overwinterde en liedjes van The Beatles speelde voor Engelse toeristen. Jaren later - na het overlijden van zijn vrouw en het verkopen van het huis in Spanje - kwam hij terug naar Nederland en in contact met drummer Karel. Karel speelde toen al geruime tijd in een bandje dat net besloten had uit elkaar te gaan en zo waren ze beiden op een punt dat ze ruimte hadden voor iets nieuws.
Jacques speelde in die periode af en toe al eens met zijn keyboard in bejaardentehuizen en al gauw sloot Karel daar als drummer bij aan. Een telkens langer wordende lijst en verzorgingstehuizen die het niet eenvoudig konden betalen, leidde hen naar Cultuurmakers Maastricht. Die nemen een deel van de kosten op zich om de tehuizen de kans te geven The Lonely Beatles langs te laten komen.
Zoals de bejaarden in verzorgingstehuis Scharwyerveld, waar Karel en Jacques ondertussen hun eerste klanken laten horen. Omdat het gesjouw hen te veel werd zijn dat nu de geluiden van een keyboard, gitaar en een vooraf opgenomen drum. Na de intro klinken ook hun stemmen door de ruimte, waarbij de tekst verschijnt op de twee schermen die voor hen staan. Dit zodat hun publiek eenvoudig mee kan zingen wanneer ze zich daartoe geroepen voelen. Meezingen durft het publiek bij het eerste nummer nog niet, maar heen en weer bewegen doen ze wel.
Ook vanuit de hoger gelegen verdiepingen is er ondertussen belangstelling. Er kijkt een aantal mensen nieuwsgierig naar beneden, sommigen verdwijnen weer zodra ze doorhebben wat er gaande is, anderen blijven lang over de reling heen hangen om wat mee te krijgen van het concertje op de begane grond.
Het publiek voor het podium heeft niet lang nodig om erin te komen; vrij snel zingen ze mee met In den hiemel van Beppie Kraft en Geneet van ‘t laeve van Sjef Diederen. Een mevrouw die zich wat meer op de achtergrond heeft opgesteld zegt: ‘Ik ben al 94 hè, dus ik ken de liedjes allemaal’.
De muzikanten hebben met opzet liedjes uitgezocht die de inwoners van het verzorgingstehuis goed kennen. Jacques: 'We spelen niet altijd de muziek die we zouden willen spelen, maar de dankbaarheid en waardering van de mensen waar we voor spelen is veel groter dan toen we nog laat ‘s avonds in cafés speelden’.
Wanneer The Lonely Beatles Mississippi van Pussycat laten horen, zien twee dames dat als een aanleiding om links van het podium met elkaar te dansen. Wat meer in het midden van de ruimte houdt een stelletje elkaars hand over de tafel heen vast en met die verstrengelde handen bewegen ze gezamenlijk heen en weer op het ritme.
Tijdens Daan goon de lempkes aon van Angelina worden de uitgedeelde instrumenten gebruikt; er klinkt een tamboerijn die precies in de maat daadwerkelijk een aanvulling is en er is een instrument dat telkens nét te laat of nét te vroeg zijn tikkende geluid laat horen.
Zodra het liedje Engelbewaarder van Marco Schuitmaker gespeeld wordt, klinkt er - nog meer - fanatiek gerammel en geklap. Iemand duwt al zingend diens rollator vooruit, en Prins Carnaval zwiert zijn attributen uitgelaten door de lucht.
In het laatste gedeelte van het optreden tracht iemand een polonaise te starten en niet veel later komt die ook daadwerkelijk op gang; een rijtje rolstoelen met begeleiders die hen voortduwen manoeuvreert zich tussen het podium en de tafels door terwijl Karel en Jacques hun laatste liedjes spelen. Een geslaagd optreden, zo vindt ook Maud Lucassen van het verzorgingstehuis: ‘Hartstikke leuk, die mogen nog eens komen’.
FOTOREPORTAGE - februari 2024 - VINCE VAN DE POEL
